وجودراستین

می نهم دیوار دور خویشتن

با در و دروازه ای

با حفاظی از شکوه واز جلال

با تلی از خاک وسیم خار دار

در یگانه قلعه ای

دور از دست نگاه دیگران

تا کسی تسخیر نتواند کند

ناشناس وبی بدیل

در فراسوی جهان

دور از دست کسان

می کشانم خویش را

می شوم در قعر دریاها نگون

می روم در قعر چاه

می روم در عمق شب های سیاه

هیچ کس در خلوت شب های من

جز غرورم روشن وپر نور نیست

گاه گاهی اندرون دره ها

یا درون تیره گی های سیاه

زیر دریاهای ناپیدای من

بوته ای سر می زند

نیک روی ومهربان

فارغ از جاه جلال

فارغ از هر قیل وقال

مثل اشک گل زلال

بوته امید من سرمی زند

می شکوفد گاه درحرم در تنور

می رسد از قعر دریاهای دور

می کشد هرچه پلیدی بوده است

نرم وخو ومهربان گل می کند

بی زیان بی زیان

مهربان مهربان

مثل باران بهار

بوی نرگس میدهد

این وجود راستین !!!

جلوه ای ازذات اوست

ورنه باقی ادعاست

حسرت بی منتهاست

نخستین

            نخستین نگاهی که ما را به هم دوخت

                                      نخستین سلامی که در جان ما شعله افروخت

                              نخستین کلامی که دلهای ما رابه بوی خوش آشنایی سپرد

                                                      و به مهمانی عشق برد

                                                           پر از مهر بودی

                                                            پر از نور بودم

                                                          پر از شوق بودم

                                                           پراز شور بودی

                        چه خوش لحظه هایی که دزدانه از هم نگاهی ربودیم و رازی نهفتیم

                                            چه خوش لحظه هایی که می خواهمت را 

                                               به شرم و خموشی – نگفتیم و گفتیم

                                     دو آوای تنهای سرگشته بودیم رها در گذرگاه هستی

                                                  به سوی هم از دورها پرگشودیم

                                               چه خوش لحظه هاییکه هم را شنیدیم

                                              چه خوش لحظه هایی که در هم وزیدیم

                                              چه خوش لحظه هایی که در پرده عشق

                                                   چو یک نغمه شاد با هم شکفتیم

                                                چه شب ها چه شبها که همراه حافظ

                                                       درآن کهکشانهای رنگین

                                          در آن بی کران های سرشاراز نرگس و نسترن

                                                               یاس و نسرین

                                                    ز بسیاری شوق و شادی نخفتیم

                                                            تو با آن صفای خدایی

                                                 تو با آن دل و جان سرشار از روشنایی

                                                          از این خاکیان دور بودی

                                                               من آن مرغ شیدا

                                                     در آن باغ بالنده در عطرو رویا

                                              ران شاخه های فرا رفته تا عالم بی خیالی

                                                   چه مغرور بودم چه مغرور بودم

                                                  من وتو چه دنیای پهناوری آفریدیم

                                            من و تو به سوی افق های نا آشنا پر گشودیم

                                           من و تو ندانسته ، دانسته رفتیم و رفتیم و رفتیم

                                                   چنان شاد و سرخوش ، گرم و  پویا

                                                  که گفتی به سر منزل آرزو ها رسیدیم

                                          دریغا ، دریغا ندیدیم که دستی در این آسمان ها

                         چه بر لوح پیشانی ما نوشته استدریغا در آن قصه ها و غزلها نخواندیم

                                                که آب و گل عشق با غم سرشته است

                                           فریب و فسون جهان را تو کر بودی ای دوست

                                                                من کور بودم

                                                  از آن روزها آه عمری گذشته است

                                                       من و تو دگرگونه گشتیم

                                                        دنیا دگرگونه گشته است

                                                     در این روزگاران بی آشنایی

                                                     در این تیره شب های غمگین

                                                          که دیگر ندانی کجایم ندانم کجایی

                                                    چو با یاد آن روزها می نشینم

                                                   چو یا د تورا پیش رو می نشانم

          دل جاودان عاشقم را به دنبال آن روزها میکشانم سرشکی به همراه این بیت ها میفشانم

                                              نخستین نگاهی که مارا به هم دوخت

                                        نخستین نگاهی که در جان ما شعله افروخت

               نخستین کلامی که دلهای مارا به بوی خوش آشنایی سپرد و به مهمانی عشق برد

                                                            پر از مهر بودی

                                                             پراز نور بودم

                                               استادفریدون مشیری

تقدیم به برادر زاده عزیزم عباس منش وفرزندوهمسرش در بندر عباس