عطرگریز

امید

khodamyan — Mon, 07 Dec 2009 08:51:18 GMT

هرگز مایوس نخواهم شد

اگر سیاهی در شکفتن باشد

وخورشید رو به خاموشی بگذارد

من با دروغ آشتی نخواهم کرد

در روزگار شکوفائی اش

من تن به هرزه گی نمی سپارم

اگر قیمت پاکدامنی اندک شود

من سر به نومیدی نخواهم سپرد

ودر یاس نخواهم زیست

اگرهمه گیر شده باشد

به چکاد کوهها خواهم رفت

اگردریای ترس زمین را فرا بگیرد

ازایمان خویش صخره ای خواهم ساخت

اگر کوهها زیر آب روند

مجال نومیدی اندک است

وایمان من تا آسمان بالا می رود

تا غرور همه فرعونها را بشکند

وبر اندیشه های بی مهره بخندد

تا ابد تنهائی خواهم ماند

درحسرت آغوشی گرم خواهم مرد اما

تن به همبستری نومیدی نخواهم سپرد

سر بر آسمان نخواهم سائید

اگر منت ابری سبکبال را بر می آساید

من گل خواهم داد

بی آنکه باغبانی نوازشم کند

بی آنکه جویباری را منت نمناکی ام باشد

من خواهم شکوفید

از دل همه تلخکامی ها وسرشکها

تا نومیدی به زانو درآید نومیدانه

وعزت آدمی سربلند کند

خشت نخست

khodamyan — Thu, 22 Oct 2009 09:36:18 GMT

از این شعر ُ سروده آقای عبدالجواد موسوی خوشم آمده با ذکر منبع شما را در لذت خوانش آن شریک می کنم.

دیری است شب نشسته و فردا نمی شود

چشمی به سمت روزنه ای وا نمی شود

ما بسته ایم بسته به زنجیر یکدگر

رفتن از این ستمکده تنها نمی شود

هرگز به مقصدی که بخواهد نمی رسد

آن قطره ای که ساکن دریا نمی شود

این نکته واضح است که تغییر سرنوشت

با کاشکی و شاید و اما نمی شود

شرط رها شدن خرد و عشق و همت است

این چیزها که ساده مهیا نمی شود

حق را به زور تیغ و تبر می توان گرفت

با رندی و تعارف و این ها نمی شود

جاهل خیال کرده که تطمیع عاشقان

با مکرو حیله می شود اما نمی شود

پشتی که راست شد به مدد خواهی از علی

نزد غرور کج صفتان تا نمی شود

ساقی به جام عدل بده باده چون گدا

این بار خام وعده ی فردا نمی شود

گرچه نژاد و اصل همیشه ملاک نیست

هر بی پدر که تالی عیسا نمی شود

خشت نخست حضرت معمار ! کج منه

دیوار کج که تا به ثریا نمی شود .

تخت سلیمان

khodamyan — Sun, 18 Oct 2009 09:49:34 GMT

چند وقت پیش من دوستی در تخت سلیمان (آب ملخ ) با هم عکس گرفتیم هر کاری می کنم نمی تونم برای ارسال کنم چند بارسعی کردم ولی نشد نمی دانم چرا متاسفم وهیچگونه ادرسی ندارم تا از طریق پست براش بفرستم شرمنده اش شدم که قول دادم ولی نشد اگه میتونه آدرسش را به این آدرس (وبلاگ )اعلام کنه تا براش ارسال کنم .برای همه انسانهای نیک آرزوی خوشبختی دارم وبرای همه انسانهای نانیک آرزوی نیک شدن

با تو پیوند

khodamyan — Sun, 18 Oct 2009 06:34:18 GMT

در عهد تو ای نگار دلبند / بس عهد که بشکنند و سوگند

دیگر نرود به هیچ مطلوب / خاطر که گرفت با تو پیوند

از پیش تو راه رفتنم نیست / همچون مگس از برابر قند

عشق آمد و رسم عقل برداشت / شوق آمد و بیخ صبر برکند

در هیچ زمانه‌ای نزاده ست / مادر به جمال چون تو فرزند

باد است نصیحت رفیقان / و اندوه فراق کوه الوند

من نیستم ار کسی دگر هست / از دوست به یاد دوست خرسند

این جور که می‌بریم تا کی؟ / وین صبر که می‌کنیم تا چند؟

چون مرغ به طمع دانه در دام / چون گرگ به بوی دنبه در بند

افتادم و مصلحت چنین بود / بی‌بند نگیرد آدمی پند

مستوجب این و بیش ازینم / باشد که چو مردم خردمند

بنشینم و صبر پیش گیرم / دنباله‌ی کار خویش گیرم

هیچکس نبود

khodamyan — Mon, 28 Sep 2009 08:56:18 GMT

ای سرو بلند قامت دوست / وه وه که شمایلت چه نیکوست

در پای لطافت تو میراد / هر سرو سهی که بر لب جوست

نازک بدنی که می‌نگنجد / در زیر قبا چو غنچه در پوست

مه پاره به بام اگر برآید / که فرق کند که ماه یا اوست؟

آن خرمن گل نه گل که باغست / نه باغ ارم که باغ مینوست

آن گوی معنبرست در جیب / یا بوی دهان عنبرین بوست

در حلقه‌ی صولجان زلفش / بیچاره دل اوفتاده چون گوست

می‌سوزد و همچنان هوادار / می‌میرد و همچنان دعاگوست

خون دل عاشقان مشتاق / در گردن دیده‌ی بلاجوست

من بنده‌ی لعبتان سیمین / کاخر دل آدمی نه از روست

بسیار ملامتم بکردند / کاندر پی او مرو که بدخوست

ای سخت دلان سست پیمان / این شرط وفا بود که بی‌دوست

بنشینم و صبر پیش گیرم / دنباله‌ی کار خویش گیرم

خروس

khodamyan — Fri, 14 Aug 2009 03:14:18 GMT

خروس همسایه دمی آسوده ننشست تا من مزه خواب شیرین سحرگاهی را بچشم .میهمان مردی فرهیخته بودم وحیفم آمد که خروس در تشکر وسپاس ، بانگ بیداری می سراید ومن خفته باشم .راستی از اینکه خروسها وقتی خوابشان آشفته می شود ،نمی گذارند دیگران هم بخوابند در عجبم .اگر آدمیان نیز چنین بودند،تا کسی بیدار می شد تلاش می کرد دیگران را هم بیاگاهاند بسی جای خشوقتی بود .البته اگر در خیال بیداری نبود ،سماجت می کردند لیکن خصم گونه رفتار نمی کردند ودیگران را هم با شفقت بیدار می کردند یا با سازی خوش .هرچند خروس "شاید به گمان ما "نادانسته اینگونه است اما ای کاش ما دانسته اینگونه بودیم .

معذرت خواهي

khodamyan — Thu, 06 Aug 2009 07:20:10 GMT

من بيش از ۲۰روزه كه بيماربودم ونتونستم وبلاگم را به روز كنم ولي به زودي دوباره ميام با دو وبلاگ جز نوشتن راهي براي ماندنم نمانده است براي بعضي دوستان قرار بود مطلبي بنوسم يا عكسي پست كنم ولي بيماري اجازه نداد به زودي به وعده هايم وفا خواهم كرد

سلام دوستان

khodamyan — Tue, 14 Jul 2009 20:07:18 GMT

سلام دوستان من واقعا مدتیه نمی دونم چی بنویسم !!!!!!! یعنی بعضی وقتها فکر می کنم من هیچ شباهتی با مردم اطرافم ندارم .نمی دونم اشکال از کیه ؟ اما احساس می کنم از جنس این مردم نیستم .ظاهرا به قول شاملو من مردمی نیستم یعنی درد مردم وحس مردم را حس نمی کنم واگه قرار باشه مردمی باشم باید مثل اونا فکر ورفتار کنم البته نوشتن این حرفها نه نقد رفتار مردم ونه نقد رفتار خودمه بلکه حاکی از بی شباهتی بین احساس خودم ومردمه .به هر حال مریض هستم فعلا تحت درمانم وهروقت حالم بهتر شد یه حس خوبی که بهم دست داد را براتون می نویسم

منع محوري

khodamyan — Wed, 10 Jun 2009 07:40:18 GMT

مي خواستم در مورد فرهنگ هاي منع محور وفرهنگهاي ارايه محور مطلبي علمي ودقيق بنويسم اما نمايشگاه هفته جهاد كشاورزي وكارساختمان وصحبت هاي كانديداهاي رياست جمهوري و.....وقتي برايم نگذاشت ولي به هر حال به صورت مختصر مي نويسم :

چرا اين كلمه ؟ در فرهنگ امروزي دولت وخانواده هاي ايراني تنها وجه مشتركي كه مي توان يافت نهي از استفاده ،نهي از تفكر ،نهي از بسياري از مسايلي است كه در جهان امروزي ارايه مي شود .يعني همان مسائلي كه به عنوان يك راهكار براي برون رفت از مشكلات بشر امروز در ديگر جوامع مطرح شده است در جامعه ما به عنوان يك عامل بازدارنده وتحقيير پذير مطرح مي شود .نمونه روشن آن يك مسئله سياسي است .آقاي چاورز براي منافع خودش وكشورش دست در گردن صدام واوباما وبوش وبلرو........مي اندازد وهرگونه كه راهش وجود داشته باشد ، براي حفظ منافع خودش وكشورش مي كوشد .دولتمردان ما اين مسئله را نه حق خود ونه حق ملت ميدانند كه به فكر منافع شان باشند ..در جامعه امروز ،ما از مسائلي نهي مي شويم كه به صورتي بديهي در ديگر جوامع حق محسوب ميشوند .مثال : اگر يك استاندار در جامعه ما عمل زشتي انجام دهد .ما با عنوان مصلحت و...........از بيان اين عمل توسط استاندار خود داري مي كنيم .در جوامع ديگر اگر رئيس جمهور كشور دچار خطائي شود مردم آن كشور ومردم ساير كشور ها از آن باخبر مي شوند واين را حق خود مي دانند .محور وخط اشتراك خانوادهاي ما با سياست ما نهي است .اگر روزي ما به اين جايگاه برسيم كه بعد از نهي ارايه هم بكنيم احتمال اينكه ما از نظر امنيت رواني وكاهش استرس وضعيت بهتري پيدا كنيم هست .متاسفانه در كشورهاي شرقي معمولا نهي ها را به نام اخلاق ودين انجام ميدهند .در صورتي كه در دين اسلام براي اين نهي ها راهكارهايي هم به عنوان پيشنهاد ارايه مي شود .مثال : نهي از روابط نامشروع وارايه روابط مشروع فقط در قالب شرع به عنوان صيغه ومتعه وازدواج موقت وازدواج دائم و.....نهي از رفتار ناپسند وخشونت آميز با مخالف ومؤلفه القلوب براي مخالف به عنوان پيشنهاد جذب به راه راست و......نمونه هاي ديگري كه در صدر اسلام به عنوان الگوي حكومت اسلامي وجود دارد .اما چرا جامعه ما منع محور شده است .دلايل زيادي مبني بر منع محور بودن جامعه ما وجود دارد كه از مهمترين آنها وجود استبداد وخودكامگي در حكومت هاي قبل از اسلام تا كنون در جامعه ماست .عليرغم صحبت هاي بيشماري مبني برمنشور حقوق بشر كورش و....مسائلي كه در مورد عدالت پادشاهان مطرح مي شود (خودكامگي يعني نبود حق انتخاب مردم در انتخاب حاكم )پادشاهان ما عموما خودكامه وخود راي بوده اند ومردم ما عادت كرده اند حكام به جاي آنان بيانديشند وبرنامه زندگي آنان را تعيين كنند.امروز اگر ما شاهد خودكامگي وطرفداري از خود كامگي و....هستيم محصول آن فرهنگ دير پاي است .اگر مردم جامعه امروز ما بر اين باورند كه اگر موسوي بيايد يا اگر احمدي نژاد بياي يا اگر خاتمي بيايد همه مسائل ما حل مي شود باوري نادرست وناشي از وجود فرهنگ حل مسائل از بالا وبيكار نشستن ما از پائين است .ما وقتي رآي مي دهيم وكسي را انتخاب مي كني براين باوريم كه تمام وظيفه خود را انجام داديم وحالا نوبت آن شخص است كه همه كارها را درست كند .در صورتيكه هرره جامعه ما منتظر نظارت بيشتر از طرف دولت باشد وحوزه اختيارات خود را كمتر كند ما به سوي خود محوري واستبداد بيشتر مي رويم .ما بايد تك عاملي در فرهنگ را حذف كنيم وچند عاملي را جاي گزين كنيم .ما نبايد منتظر فرمان پليش باشيم ونبايد براي هريك از ما يك پليس باشد بلكه هريك از ما بايد پليس باشيم .اگر هريك از ما پليس باشد تعداد افراد مجرم به عدد انگشتان دست مي رسد .اگر هريك از ما يك پليس لازم داشته باشد چگونه زندگي كنيم ؟منع هاي بيروني بسيار كمتر از منع هاي دروني تاثير گذار وبسيار بيشتر از آنها هزينه بر وپرزحمت است .تنها وظيفه دولت بستر سازي مناسب براي راه افتادن قطار فرهنگ است نه هل دادن آن به سمتي كه مردم ما دولت را مقدس وغير قابل نقد بدانند .ما بايد دولت فرهنگي داشته باشيم نه فرهنگ دولتي .

منع از دير باز در جامعه ما رواج داشته است واين منع باعث غير شفاف شدن آب زندگي مردم است .اگر من مدير اداره ام را قبول نداشته باشم ونتوانم اين را اظهار كنم ومجبور باشم از او تعريف بكنم يك تضاد دروني مرا آزار مي دهد ومجبور مي شوم رياكارانه نه از روي باور قلبي همكاري كنم وشروع مي شود به رياي دولتي ويا دولت ريايي وبه همين ترتيب دروغ وريا وفريب و.....در جامعه دولتي ورسمي مي شود .وقتي دانش آموزي در مدرسه درس مي خواند ومعلم اورا وادار مي كند كه در مدرسه برعليه فلان كشور يا فلان شخص شعار بدهد ولي در خانواده دانش آموزاين شخص يا اين دولت محترم است ،تضاد حاكم بر رفتار والدين ومعلم كودكان را دچار بحران امنيتي مي كند وبراي رهايي از اين تضاد ،كودكان ما هم ياد مي گيرند كه فريبكار باشند واين مسئله در جامعه نهادينه مي شود كه تغيير آن كاري بسيار دشوار است .اما به هر حال منع هاي دروني بهتر از منع هاي بيروني است .منع دروني اين حسن را دارد كه آدمي در مواجه با مسائل احتياج به ناظر ندارد واز طرفي احساس اجبار نميكند ودر گيري ولجبازي و....به وجود نمي آيد .منع هاي بيروني بسيار هزينه بر وآزار دهنده هستند .اگر لحظه اي قرار باشد براي هرفرد يك پليس وظيفه شناس در هرنقطه اي از كشور حضور داشته باشد چه هزينه بايد تحمل كنيم وزندگي چقدر وحشتناك مي شود . اين زمان بگذار.........

پشیمانی

khodamyan — Thu, 07 May 2009 08:59:44 GMT

خدمت همه خوانندگان عزیز سلام وعرض ادب دارم وپوزش از اینکه با تردید وتاخیر آمدم .

مدت زیادی است می خواستم بنویسم اما نمی دانستم چه بنویسم .نوشتن برای من نوعی درمان است وگوئی ننوشتنم نوعی کج خلقی وبی مهری به هستی وخودم است .

هرچه می نویسم پنداری دلم خوش نیست وهرآنچه در این روزها نوشتم به یقین نمیدانم نوشتن بهتر است یا ننوشتن

ای دوست هرچه را صواب بود روا نبود نوشتن ونباید چیزها نویسم بی خود که چون باخود آیم از نوشتن آن پشیمان شوم

کاشکی یکبارگی نادان شدمی تا از خود خلاصی یافتمی

حالا شرح حال ما شده شرح حال عین القضات همدانی در رساله عشق

یک روز باید بنویسیم که فلانی آمد یک روز باید بنویسیم که فلانی رفت یک روز باید بنویسیم فلان جدیدی آمده وفلان قبلی رفته وما را سر کار گذاشته هرچند از اول هم سر کار بودیم

دیدم ملعبه دست مشتی آدم متوسط وضعیف النفسی شده ایم که ارزش حمایت ندارند بر آن شدم تا برای کسی هزینه کنم که ارزش داشته باشد وبرای اندیشیدن (نه برای تحمیق وترغیب دیگران برای خویش ) ارزش قائل شود .دیدم اول باید خود اندیشنده باشد وخود اندیشمند باشد تا بداند که ارزش دارد اندیشه ورزی

لاجرم در کنج عزلت می نشینم شاید شرایط زیست محیطی برای زندگی اندیشمندانه فراهم شود با کار فرهنگی ودراز مدت وجان فرساینده

این دغل دوستان که می بینی مگسانند گرد شیرینی

این جماعتی که من می بینم :

پیراهنی کاید از او بوی یوسفم ترسم برادران غیورش قبا کنند

دعوا ها در مملکت ما برای لحاف ملا نصرالدین است ولاغیر .ما هنوز به دانش زیست تفکری وتفکر زیستی نرسیدیم .ما هنوز در باورهایمان چارچوب تفکر شکل نگرفته تا برای آن مبارزه کنیم .ما مردمی احساسی وغیر قابل پیش بینی هستیم که پیرارسال خاتمی قهرمان ما بود وپارسال احمدی نژاد وامسال میرحسین موسوی وهنوز فرق بین اصلاحات و اطلاعات و ابلاغات را متوجه نشدیم .من از چه بنویسم .از چیزی که نمی دانم اطلاعاتی که دارم درسته یا نه ؟ همین اطلاعات نادرست را دراختیار خوانندگان قرار بدهم ؟ خنده داره که آدمی با سن وسال وتجربه روحی وروانی وبلغور اندیشه های دیگران وقی (اصطلاح فقهی استفراغ )اندیشه های معجون خودم هنوز نداند با کی طرف است وبا کی طرف نیست ؟ به نظر من هررفتاری از کسی سر می زند نباید او را سرزنش کرد .در سرزمین مه آلود نباید از کسی ایراد گرفت که گرگ ومیش را از هم تشخیص نمی دهد یا نمی دهد . .روشنفکران ما منتظر مردمی هستند که خوابند ومردم ما منتظر روشنفکرانی هستند که دارند می روند .(مسخره است منتظر کسی باشی که دارد می رود ).ای کاش ما انتظار کسانی را می کشیدیم که روبه ما در حرکت بودند تا حداقل با این فکر می خوابیدیم که اینها دارند به طرف ما می آیند وروزی به ما می رسند .من گرفتار زندگی کوچک خودم هستم ودیگر برای کسی تکلیف تعیین نمی کنم .حال ما خرده روشنفکرها شده حال فالگیرهای خیابانهای یاسوج که ازحال خود خبر ندارند اما می خواهند از آینده ما خبر بدهند .

چه درختانی

ریشه هاشان در باد

شاخه هاشان در خاک

من به دیدار بهار آمده ام

با سلامی که خداحافظی است